merhaba

İLİM BAKİ FECR-İ ATİ

Sat, 29 Nov 2008 22:22:00 +0200

İnsan, hayatı boyunca her an, her dakika öğrenmekte. Gözünü açıp kapaması, bir ses işitmesi, işittiğini, gördüğünü anlamlandırma süreci ve bu süreç sonunda ortaya çıkan ürün… Tüm bunlar öğrenmenin bir parçası ve hatta kendisi. Bazen gördüğümüzü, duyduğumuzu, anlamlandırmak için, bazen de yanlış anlamalarımızı fark etmek, düzeltmek için başkalarına ihtiyaç duyarız. Bu kişi bazen arkadaşımız, bazen anne – babamız, bazense hiç ummadığımız biri ve bazen hayatın kendisidir.

Öğrenmek, okulla sınırlı değildir. Çünkü okul hayatı öğretmez; sadece hayata hazırlar. Başımıza gelen küçük olaylardan büyük sonuçlar çıkarmama yeteneği kazanmamıza yardımcı olur. Öğretmenler bu yolda bizlere birer ışık, önderdir. Eğer hayat karanlık bir tünelse öğretmenler bu karanlığı parçalayan, karanlığı kucaklayan, dolduran, tünele hayat veren yıldızlardır. Hayat savaşında, savaşmamız için elimize zırhımızı, silahımızı veren, mücadele teknikler.. ( devamı )

MERHABA

Sat, 24 Nov 2007 22:06:00 +0200

     Hayata yeniden sıcacık bir “merhaba” demektir nevruz. Unutulmak, tarih sahnesinden silinmek istenen bir milletin çağlar açıp çağlar kapatması, kelebeğin kozasından çıkması demektir; adeta “yeniden doğuş”tur.

     Kelebeğin kozasından çıkarak hayata merhaba demesi ne kadar zorlu, ne kadar derin manalı ve bilhassa o kelebek için ne kadar önemliyse, ceddimizin demir dağları düz ova gibi geçmesi de o kadar önemli, anlamlı ve zorludur. Önemlidir; çünkü kelebeğin kozasından çıkması yedi cihana ün salmış ve yedi iklimde hayret uyandırmıştır. Anlamlıdır; çünkü koskoca dağlar hiçe sayılmıştır. Zorludur; çünkü ceddimiz dört yandan dağlarla çevrili bir alanda esir gibi yaşamıştır. Ancak şu da bir gerçek ki eğer kelebek kozasındaki o küçük delikten çıkabilmek için mücadele vermezse uçamaz ve ömrü sadece kocaman bir hiçten ibaret olur. Ceddimiz de, bu özel ve zorlu merhaba sonucu destanlar yazmış, çağlar açıp çağlar kapatmıştır. Koskoca dağları düz ova gibi geçmiş, bin yıllar sonra bile unutulmayacak bir benlik oluşturmuştur. Bu, öyle bir benlik ki bin yıllar sonra bile ilk günkü coşkusundan en ufak taviz vermemiştir.

ÇORAK TOPRAĞA UMUT TOHUMLARI EKMEK

Sun, 25 May 2008 16:19:00 +0300

“Kökleri taze bir fidanı söküp çıkartmak kolaydır topraktan

Derinlere kök salmış olgun bir ağacı onlarca güreşçi bir araya gelse sökemez yerinden”

     Ne kadar güzel söylemiş Sadi bu dizeleri. Ne kadar güzel dillendirmiş ahlakın önemini. Adeta bugüne seslenmiş, bugünü görmüş dizelerinde. Gelecek nesillere “atanızın yolundan gidin, doğru yol odur. Eğer ayakta kalmak istiyorsanız İslam’ın yolundan şaşmayın” demiş. Bu nidalarla öğütlemiş güzel ahlakı genç fidanlara.

     Sanki o günden belliymiş parlamenterler, halkın duygularını sömüren ahlak yobazları, ‘dediğimi yap, yaptığımı değil’ diyen öğretmenler, bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmaya çalışan yöneticiler, hediyesever dokt.. ( devamı )

KÖY ÖĞRETMENLİĞİ

Sun, 16 Mar 2008 21:53:00 +0200

     Mukaddes için öğrencilik geride kalmıştı artık. Yeniden doğmuştu bir anlamda. Hayatı büyük ölçüde değişmişti. Artık ailesinin küçük nazlı çiçeği değil; kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenmesi gereken yeni Mukaddes’ti.

     Derken Eylül gelip çatmıştı. Okulların açılmasına ayılı gün kala yeni öğretmenliğin de vermiş olduğu bir heyecanla bavulunu hazırladı. Eviyle vedalaşıp görev yeri olan Yahşi köyüne doğru yola çıktı.

     Uzun ve keyifli bir yolculuk sonunda evi gibi seveceğini umduğu; fakat umduğunu bulamama gibi bir gerçeğin de var olduğu kaygısıyla Yahşi köyüne ulaştı. Otobüsten iner inmez yanlış durakta indiği hissine kapıldı; fakat gördüğü iki küçük çocuk doğru yerde olduğunu fısıldadı kulağına.

     Derken haftalar geçmiş, okullar açılmış, Mukaddes de yeni Mukaddes’i özümsemişti. Çocukları, onun için her şeydi. Onlara yeni şeyleri öğretirken sanki bildiği her şeyi onlarla birlikte yeniden öğreniyordu. Çocuklarının gözlerindeki parıltıyla her gün yeniden doğuyordu.

HOŞGÖRÜ DERYASI

Tue, 08 Apr 2008 21:50:00 +0300

     Mevlâna Celaleddin-i Rumi,30 Eylül 1207’de Horasan’da doğmuştur.Doğduğu,büyüdüğü ve geliştiği dönem insanlığın doğru yoldan saptığı,imanın önemini kaybetmeye başladığı bir dönemdi.O,bu dönemde diğerleri gibi dünyevi zevklere bağlanmamış,ahiret için çalışmıştır.Hoşgörüsünün kaynağı da işte bu derin sevgidir.

     “Ölmeden önce ölünüz”

Nefsi terbiye etmeyi işte böyle anlatmıştır Mevlâna.Ölümü düşünmeden yaşayanlar,nefsini terbiye edemeyenler için hoşgörünün önemini ve güzelliğini anlatan en önemli cümleyi sarf etmiştir.Ona göre hoşgörü,nefsini terbiye edemeyen insanların ruhuna ıslanmış pamuk gibi ağırlık eder.Ve Mevlâna insanı şu şekilde tanımlar:

“Ey ten gemisine binmiş,uykuya dalmış adam,denizi gördün ama denizin denizine bak.”

     Günümüzde hoşgörüde yozlaşmayı anlatan en güzel cümlelerin sahibi olan Mevlâna,yukarıdaki cümlede de hoşgörünün insanın ruhuna verdiği derin hazzı dile ge.. ( devamı )

GİTME TUT ELLERİMİ

Wed, 19 Dec 2007 00:12:00 +0200

Gitme,yanımda kal

Tut ellerimi,

Geldiğin diyarlara götür beni,

Cennetine al beni.

Gitme,tut ellerimi...

Gitme,kal yanımda

Yalnız doğan sabaha,

Hiç beğenmediğin bahara inat

Karanlığım ol benim,

Gitme,tut ellerimi...

Gitme,ışığım ol,

Karanlığı delelim beraber.

Sensiz ben derbeder

Korkmadan sev beni

Gitme,tut ellerimi...

Gitme,sev beni

Serserice sev beni

Aşka susamış gülken ben,

Hayat veren bir damlayken sen

Gitme,tut ellerimi...

EĞİTİM ŞART!

Wed, 19 Dec 2007 00:04:00 +0200

Gençlik nereye gidiyor?Bu soruyu sormak günümüzde bir alışkanlıktan öte hiçbir şey değil.Doğru soru şudur:Nereye gidiyor insanlık?Çünkü yeni nesilleri yetiştiren yaşlılar değil midir?İnsanlık nereye gidiyor sorusuna gelince insanlık sonunu hazırlıyor.Eğer soruyu Türk tarzı yanıtlarsak şayet;kendi kuyusunu kazıyor.

Gelecek nasıl gelir?Eğitimle.Peki Türkiyede eğitim var mı?Ya da ne derece var?Nasıl bir eğitim var?Türkiyede eğitim var.Tabi buna eğitim denirse.Berbat bir eğitim var.Sistem baştan aşağı yanlış.Aslında ortalıkta sistemden eser yok.Sadece belirli yaş grubundaki çocukları,pırıl pırıl,günahsız beyinleri dört duvarın arasına kapatıp burada önce okuma yazma,sonra dört işlem ve daha sonrasında ne işe yarayacağı belirsiz birkaç abuk sabuk ders sözde öğretiliyor.İlköğretim çağından itibaren genç nesle "dediğimi yap,yaptığımı değil politikası benimsetiliyor.Sizlerin eğitim anlayışı bu mudur?

Öğrenci kimdir?Öğretmenin başını ağrıtan mahlukat.Öğrenci ne yapar?Çete kurar,yol keser,haraç ister,öğretmen iyi not vermezse öğretmene kafa göz girer,okula zarar verir,kız öğrencilerin altına bakmak için uygun ortam arar,kız öğrenciler ise ders bunalımından kurtulmak için çareyi koca aramakta bulur.Önceden öğrenci böyle miydi?Eğitim dendi mi akla disiplin gelirdi,düzen gelirdi.Değişen ne?

Akşamları aptal kutusunda ne izliyorsunuz?Haberleri.Peki haberler ne diyor?Falanca yerde lise öğrencisi öğretmenini dövdü.Falanca genç,kız arkadaşını elinden alan adamı vurdu.A şahsı M.Öye tecavüz etti.Haberler böylece bitiyor.Ve en sevdiğiniz dizi başlıyor:KURTLAR VADİSİ!, AŞK ÜÇGENİ!,KİM KİMİ DÜDÜKLÜYOR!

Şimdi söyle.. ( devamı )

AZİZ NESİN'DEN İNCİLER

Mon, 22 Oct 2007 21:33:00 +0300

Ata'm hala yaşıyorsak:

Edepsizlik sayesinde!

Altı oku soruyorsan,

Politika dehlizinde!

Hele partin senden sonra,

Devrimlerin tavizinde!

vasfedeyim halimizi,

Kalemime ver izin de!

Yobazlarla gericiler,

Onlar bizden daha zinde!

"Atam,Atam..."derler ama

Bir adınız var sizin de!

Halkçılıkla devletçilik:

Anlatamam,çok hazin de...

Çoktanberi sahteciler,

Ağır çeker her vezinde!

Tek umut var,o da yalnız,

Amerikan dövizinde!

Sorma Ata'm halimizi,

Hal mi kaldı anlatacak...

İşte geldik dizindeyiz!

Yata yata çok yorulduk,

Tatil yaptık izindeyiz...

Sanayide henüz daha,

Cafer için lazım diye!

Amerikan bezindeyiz,

Geçeceğiz Avrupa'yı

Ama şimdi izindeyiz!

Hocamız var,hacımız var,

Uçan kuşa borcumuz var,

El oğlunun ağzındayız!

Ama bizi zor bulurlar

Bahar,yaz,kış izindeyiz!

YORUM SİZİN

Sat, 26 May 2007 16:00:00 +0300

Anlamıyorum.Gerçekten bu insanları anlamıyorum.İnsanlar o kadar tanımlanamaz varlıklar ki sözlükler bile insanı farklı farklı tanımlar olmuş.Sözlükler bir yana insanı birbirinden farklı kılar özellikler yok olmaya yüz tutmuş.Ne tarafa başımı çevirsem karşılaşmaktan korktuğum bir kötülük.Hadi kötülüğü şeytanın aklına uyarak yapan insanoğlu neden sürekli zeytinyağı gibi su üstüne çıkmaya çalışır işte ben bunu gerçekten anlamıyorum.

İnsan mükemmele yakın yaratılmasına ve kusurlarını saklama yeteneği doğuştan verilmesine rağmen zaman içinde kendi kendinin kusurlarını ön plana çıkarıyor.Her şeyin güzel olması yada güzel olabilmesi insanı huzursuz eder olmuş.En basitinden hiçbir sorun yokken yaşını saklamak için ya da zamanı iyi kullanamaması neticesinde bir sürü saçma sapan şeyler öne sürür olmuş.Mesela;

Neymiş efendim insan ömründe iki kez çocuk olurmuş.Ya da adamın biri ikinci baharını yaşıyormuş.Saçmalamayalım lütfen.İnsan ömründe sadece bir kere çocuk,bir kere genç,bir kere yetiş.. ( devamı )

YALNIZLIK

Wed, 04 Apr 2007 16:16:00 +0300

Yalnızlık,insanın hayatı boyunca korkuyla baktığı,tüylerini diken diken eden bir duygudur.Neden?Çünkü insanlar artık her şeye korkarak bakar olmuş,artık hiçbir iyiliğin insanlığı kurtaramayacağını düşünür olmuş.Her zaman bardağın boş tarafını abartarak gören insanoğlu,yalnızlığı da öcü gibi görmeye başlamış.Neden??

Yalnızlık aslında çok acımasız bir duygudur.Bu yüzden insanlar yalnızlık denince öcü görmüş gibi irkilirler.Yalnızlık,insanı kendi ruh aleminde yolculuğa çıkaran tek duygudur.İnsanın kendiyle,vicdanıyla baş başa kaldığı tek an yalnız olduğu andır.İşte bu nedenle insan,yalnızlıktan,kendinden,vicdanından,korkularından korkar.

Her ne kadar bilgili olsak da,yiğit olsak da,başarılı olsak da insanın en büyük zayıf noktası kendisidir,ruhudur,vicdanıdır.Yalnızlık ki insanı delirtmiştir,süründürmüştür... ( devamı )