merhaba

     Mukaddes için öğrencilik geride kalmıştı artık. Yeniden doğmuştu bir anlamda. Hayatı büyük ölçüde değişmişti. Artık ailesinin küçük nazlı çiçeği değil; kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenmesi gereken yeni Mukaddes’ti.

     Derken Eylül gelip çatmıştı. Okulların açılmasına ayılı gün kala yeni öğretmenliğin de vermiş olduğu bir heyecanla bavulunu hazırladı. Eviyle vedalaşıp görev yeri olan Yahşi köyüne doğru yola çıktı.

     Uzun ve keyifli bir yolculuk sonunda evi gibi seveceğini umduğu; fakat umduğunu bulamama gibi bir gerçeğin de var olduğu kaygısıyla Yahşi köyüne ulaştı. Otobüsten iner inmez yanlış durakta indiği hissine kapıldı; fakat gördüğü iki küçük çocuk doğru yerde olduğunu fısıldadı kulağına.

     Derken haftalar geçmiş, okullar açılmış, Mukaddes de yeni Mukaddes’i özümsemişti. Çocukları, onun için her şeydi. Onlara yeni şeyleri öğretirken sanki bildiği her şeyi onlarla birlikte yeniden öğreniyordu. Çocuklarının gözlerindeki parıltıyla her gün yeniden doğuyordu.

     Bu güzel duygularla tam üç yılı Yahşi köyünde devirmiş, hayattaki tecrübesi artmış ve kendini bu köyün bir parçası olarak hissetmeye başlamıştı. Derken bir nisan günü çalıştığı okulun müdürü elinde bir yazıyla sınıfa girdi ve yazıyı öğretmene takdim etti. Kâğıdı okuyan Mukaddes’in bir anda aklı uçmuştu sanki. Boşluğa düşmüş hissime kapılmıştı. Yanlış bir şeyler olduğunu anlayan öğrenciler, soru soran gözlerle öğretmenlerine bakıyorlardı.Mukaddes,kendini toparladıktan sonra öğrencilerine dönerek:

     —Çocuklarım, yavrularım, canlarım benim. Burada, sizlerle üç senemi geçirdim. Sizler arasında doğmamış olmama rağmen sizlerin bir parçası oldum. Sizler benim canımsınız. Fakat artık burada görev yapmam istenmiyor. Artık ait olduğum yere,şehre,gitmem gerekiyor.Fakat sizleri hiçbir zaman unutmayacağım,sizlerle...

     Cümlesini tamamlayamadan gözyaşlarıyla sınıftan ayrıldı Mukaddes öğretmen. Evet, O,artık Mukaddes değil Mukaddes öğretmendi. Bir bahar günü ilk görev yerinden hüzünlü bir veda ile ayrılan “Mukaddes öğretmen”.