merhaba

“Kökleri taze bir fidanı söküp çıkartmak kolaydır topraktan

Derinlere kök salmış olgun bir ağacı onlarca güreşçi bir araya gelse sökemez yerinden”

     Ne kadar güzel söylemiş Sadi bu dizeleri. Ne kadar güzel dillendirmiş ahlakın önemini. Adeta bugüne seslenmiş, bugünü görmüş dizelerinde. Gelecek nesillere “atanızın yolundan gidin, doğru yol odur. Eğer ayakta kalmak istiyorsanız İslam’ın yolundan şaşmayın” demiş. Bu nidalarla öğütlemiş güzel ahlakı genç fidanlara.

     Sanki o günden belliymiş parlamenterler, halkın duygularını sömüren ahlak yobazları, ‘dediğimi yap, yaptığımı değil’ diyen öğretmenler, bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmaya çalışan yöneticiler, hediyesever doktorlar… Ahlaktan nasibini almamış nice insan baltalamaya çalışsa da ahlakı, sakal gibi kesildikçe gürleşir, nafile.

     İnsanlar için makam o kadar somutlaşmış ki insanlık makamı değerini yitirmiş günümüzde. Öyle ki ‘Eğilip bükülmeden, ezilip çiğnenmeden, başı dik, alnı açık, yüzü ak yaşamak, gerçek yaşamaktır’ felsefesinin son kullanma tarihi geçmiş rafta durmaktan. Bugün bir polis elinde copu varken ahkâm kesebiliyorsa bu durum mertebenin vermiş olduğu yersiz ve haksız bir güvendir ki ahlak bunun neresinde?

     Fıkra gibi bu acı gerçek. Aslında bunun adı vahşet. Zatın biri fakir bir ailenin küçük çocuğunu muayene etmemiş. Bahanesi de ‘çok işim var’ olmuş. Çocuğun annesi bunun ne anlama geldiğini sormuş arkadaşına. O da ‘muayenehaneme gel’ anlamına geldiğini söylemiş. Fakirliğin gözü kör olsun, yokmuş çaresi ailenin. Çocuğun ateşi körpe ciğerlerini pare pare yakmış, kül etmiş. O yandıkça annesi ölüp ölüp dirilmiş. Derken ecel dayanmış kapıya, kurtarmış yavrucağı dayanılmaz ıstıraptan. Aile dayanmış doktorun kapısına. İki kelime etmişler sadece; ‘Allah’ından bul!’

     Başka bir zat da zulmedermiş çalışanlarına. Onların insan olduğunu unutup kendini efendi sanırmış. Gezerken son model arabalarla geçmişini, geldiği yeri unuturmuş. Böyle geçermiş zamanı, geleceğini düşünmeden. Oysa anlamamış ki gerçek ne kendisidir ne de dünya; her ikisi de fanidir, baki olan Allah. Farkında olmamış en büyük servetin dürüstlük olduğunun. Sonunda düştüğü çukurdan sağ çıkamamış, zavallı.

     Gençlik ‘sığır çobanı’ filmlerine özenmiş, sonra da can damarına eroini nakşetmiş. Özencini ‘ahlak budur’ diye dillendirmiş. Avrupa’dan öğrendiği çirkinlikleri ‘etik’ diye benimsemiş. Bir zamanlar hoşgörüyü, insanlığı, teknolojiyi, ahlakı bizden öğrenmişti Avrupalı. İslamiyet’ten başka yerde rastlayamayacağı ahlakı, hoşgörüyü kendine rehber edinmişti oysa.

     Biz kendimizi yaptığımız işlere öyle kaptırmışız ki yapmadıklarımız, yapamadıklarımız, hayallerimiz kalmış tozlu raflarda. Günümüz süper güçlerinden Rusya’nın eski devlet başkanı Boris Yeltsin ahlak yobazlarınca örnek alınması gereken  “ Görev yaptığım sürece hayallerinizi gerçekleştiremedim. Gerçekleşmeyen rüyalarınız için yalvarırım beni affedin.”

cümlelerini dillendiriyor yürekten. Bugün kaç insanımız başarısızlığını dile getirebilir açık yüreklilikle?

     Görülüyor ki geçmişinden kopuk yaşayan toplumlar yok olmaya yüz tutmuş. Osmanlı hoşgörüsünden, misafirperverliğinden, mertliğinden, ahlakından kopuk yaşamak da bizim sonumuz olacak. Unutmayalım ki Osmanlı, ahlakıyla üç kıtada gönülleri fethetmiştir. Eğer bizler bugün ceddimizle gurur duyuyorsak bunu sloganlarla değil icraatlarla dile getirmemiz gerekir. Madem ceddimiz ahlakıyla bizlere en güzel örnekleri teşkil ediyor; biz de adaletimizle, hoşgörümüzle, öz değerlerimizle,  mertliğimizle gönülleri fethederek onlara şükran borcumuzu ödemeli, geçmişin sağlam kökleri üzerine sağlam bir gövde ve verimli dallar olmalıyız. Bırakın Batı’nın medeniyetini, ahlakını. Önce kendi öz benliğimizin farkına varalım, onları yaşatalım ve onları ilerletelim. Eğer bu toprağı önce çoraklıktan kurtarmak, sonra yeşertmek istiyorsak önce kendimizi tanımalı, tanıtmalı; sonra umut tohumları ekmeli ve bunların meyvesini yemeliyiz. Dehşeti unutup barışla beslemeliyiz bu ulu çınarı.  

                                                                            E.E.S.